EHF (Elektronisk Handelsformat) to norweski standard e-fakturowania. Norwegia była jednym z pierwszych krajów, które wprowadziły obowiązek e-faktur dla dostawców administracji publicznej, i jest współzałożycielem sieci Peppol. EHF należy dzięki temu do najdłużej istniejących krajowych standardów e-faktur w Europie.

EHF ma dwie generacje o zasadniczo różnych podstawach technicznych:

Różnica między G2 a G3 jest fundamentalna: EHF G2 opiera się na starszych specyfikacjach CEN BII i nie może być przekształcona do nowoczesnych formatów EN 16931, takich jak NLCIUS czy BIS Billing V3. EHF G3 jest treściowo równa Peppol BIS 3.0 i w pełni interoperacyjna.

W praktyce EHF G3 i Peppol BIS Billing V3 są funkcjonalnie identyczne. Oba opierają się na europejskiej normie EN 16931 i używają UBL 2.1 jako składni. Różnica jest przede wszystkim historyczna: EHF G3 to norweskie określenie tego, co w sieci Peppol nazywa się BIS Billing V3.

W międzynarodowej wymianie faktur zaleca się używać oznaczenia BIS Billing V3 zamiast EHF G3, ponieważ poza Norwegią jest ono szerzej rozpoznawane.

Norweskie instytucje publiczne są obowiązkowo zarejestrowane w rejestrze ELMA (Elektronisk Mottakaradresseregister, zarządzany przez Digdir). Ten centralny rejestr zawiera możliwości odbioru wszystkich organizacji publicznych. Dostawcy administracji publicznej muszą wysyłać faktury przez Peppol na zarejestrowany adres; faktury PDF są akceptowane tylko wyjątkowo.

eConnect w pełni obsługuje EHF przez sieć Peppol. Faktury do norweskich odbiorców są automatycznie kierowane we właściwym formacie. Odebrane faktury EHF G2 są rozpoznawane, ale do dalszego przetwarzania potrzebna jest konwersja do G3/BIS 3.0 ze względu na fundamentalne różnice strukturalne.